زمان آینده ی نزدیک (آینده قصدی) در زبان انگلیسی (the near future tense in English language)

از این زمان برای بیان کارهای قطعی و معین در زمان آینده ی نزدیک استفاده می شود. در ترجمه این زمان از عباراتی نظیر "قصد دارم" یا "می خواهم" استفاده می کنیم.

فاعل  + am / are / is + going to + شکل ساده فعل اصلی + بقیه جمله

طریقه سوالی و منفی کردن این زمان:

برای سوالی کردن این زمان فعل to be یعنی am – are – is به اول جمله منتقل می شود. و برای منفی کردن این زمان بعد از فعل to be کلمه ی not اضافه می شود.

He is going to play football.     .او قصد دارد فوتبال بازی کند

(جمله سوالی) Is he going to play football?

(جمله منفی) He is not going to play football.

یادآوری:

تفاوت این زمان با آینده ساده در این است که در این زمان از قبل برای انجام کار مورد نظر برنامه ریزی شده است ولی زمان آینده ساده را هنگامی بکار می بریم که تصمیم جدی یا برنامه قطعی برای انجام کار گرفته نشده است.

-     I will study English. .من انگلیسی خواهم خواند

-     I am going to study English. .من قصد دارم انگلیسی بخوانم

     در مثال اول جمله به صورت غیرقطعی بیان شده است ولی در مثال دوم شخص با قاطیعت سخن می گوید.