گرامر انگلیسی

ساختار could have + past participle برای صحبت درباره امکان یا توانایی گذشته‌ای به کار می‌رود که انجام نشده، یا برای بیان احتمال درباره گذشته.

Had better برای توصیه‌ای قوی به کار می‌رود که معمولاً نتیجه یا پیامد مشخصی پشت آن است. با وجود had، معنی آن معمولاً درباره حال یا آینده است.

Happen to + verb اغلب وقتی به کار می‌رود که چیزی اتفاقی یا بدون برنامه رخ داده یا می‌خواهیم پرسش را نرم‌تر بیان کنیم.

I’m wondering و I was wondering برای مطرح‌کردن سؤال یا درخواست به شکل نرم‌تر استفاده می‌شوند. شکل گذشته در بسیاری از موقعیت‌ها فقط لحن را مودبانه‌تر و غیرمستقیم‌تر می‌کند.

Not only … but also برای تأکید بر دو نکته به کار می‌رود. مهم‌ترین اصل، موازی‌بودن ساخت دو بخش است و در بعضی جایگاه‌ها inversion رخ می‌دهد.

Present Perfect گذشته را به اکنون وصل می‌کند. برای تجربه، نتیجه فعلی و بازه‌ای که هنوز تمام نشده بسیار پرکاربرد است.

مصدر ساده معمولاً به زمان هم‌زمان یا بعد از فعل اصلی اشاره دارد، در حالی که perfect infinitive با to have + past participle به زمانی پیش‌تر اشاره می‌کند.

Wish برای بیان آرزو، حسرت یا موقعیتی استفاده می‌شود که با واقعیت فعلی متفاوت است. انتخاب زمان فعل بعد از wish نشان می‌دهد درباره حال، گذشته یا رفتار آزاردهنده صحبت می‌کنیم.

دانستن اینکه یک فعل مفعول می‌خواهد یا نه، به ساخت جمله و انتخاب حرف اضافه کمک می‌کند. بعضی افعال فقط متعدی یا لازم‌اند و بعضی با توجه به معنی می‌توانند هر دو باشند.

Each و Every هر دو به افراد یا چیزهای یک گروه اشاره می‌کنند، اما زاویه نگاه و ساختار دستوری آن‌ها یکسان نیست. در این درس تفاوت کاربردی آن‌ها را با مثال‌های روزمره یاد می‌گیرید.

Meanwhile و in the meantime هر دو برای اتفاقی در فاصله زمانی یا هم‌زمانی به کار می‌روند، اما ساخت و سبک استفاده آن‌ها کمی متفاوت است.

Who برای شخص به‌عنوان فاعل، whom برای مفعول در سبک رسمی‌تر و whose برای مالکیت استفاده می‌شود. در انگلیسی محاوره‌ای who اغلب جای whom را می‌گیرد.

بعضی prepositionها بیش از یک کلمه دارند و به‌صورت یک واحد یاد گرفته می‌شوند. بعد از آن‌ها معمولاً اسم، ضمیر یا -ing می‌آید.

Be در ترکیب‌های ثابت معنی‌های مهمی می‌سازد. بهتر است این ساخت‌ها را به‌صورت chunk یاد بگیرید، چون ترجمه تحت‌اللفظی be به «بودن» کافی نیست.

برای گفتن مقدار و تعداد باید بین اسم‌های قابل‌شمارش و غیرقابل‌شمارش و سطح تقریبی کمیت تفاوت بگذاریم.

Tell معمولاً همراه یک شخص یا گیرنده پیام می‌آید. تفاوت tell با say و ساخت‌های tell someone to do something از خطاهای رایج زبان‌آموزان است.

With فقط «با» نیست. برای همراهی، ابزار، ویژگی، شیوه و ارتباط میان افراد/چیزها استفاده می‌شود و معنی دقیق از بافت مشخص می‌شود.

Would در چند ساخت مهم ظاهر می‌شود: درخواست مودبانه، موقعیت فرضی، عادت گذشته، ترجیح و آینده در گذشته. معنی آن را باید از ساخت جمله تشخیص داد.

Will فقط «آینده» نیست. برای تصمیم لحظه‌ای، قول، پیشنهاد، پیش‌بینی و بعضی درخواست‌ها استفاده می‌شود و معنی آن از بافت مشخص می‌شود.